پارسال نیت کردم که بروم به دورترین مدرسه ی هرمزگان.
به جایی که کسی برای بازدید نمی رود حتی برای دیدن هم نمی رودهرچند بسیار دیدن داشت.
روستاهای کرتی و کاشی و تمبکی در مرز استان سیستان و بلوچستان.
اوضاع را خودتان می توانید حدس بزنید فقط ساده اش این که روستا جاده نداشت باید باموتور می رفتی یک ساعت از جاده ی اصلی در میان شن و ماسه و گاهی نمکزار کناره ی ساحل.
با این حال چراغ امید و زندگی به گرمی وجود چند معلم جوان تازه کار روشن بود.
معلمی کاری ارزشی است.
و جالب است که وزارت آموزش و پرورش گویا از تنها اداراتی است که نظامی برای ارزش گذاری و انتخاب معلمان نمونه ندارد!! وشیوه ی انتخاب...بماند.
به نظر من که همه معلمان نمونه اند وصدالبته برخی نمونه تر.
از دور به همه ی معلمان نمونه ای که هیچ گاه دیده نمی شوند ولی با غیرت شان نمی گذارند که چینی نازک تنهایی بچه ها شکسته شود درود می فرستم وبرای شان سلامتی آرزومندم .وبرای آن پنج معلم جوانی که همین سال گذشته ده دقیقه مانده به صف صبحگاهی بر اثر تصادف به سرکلاس های همیشگی شان در روستاهای میناب نرسیدند طلب گشایش و رهایش ابدی می کنم.
گرامیان هرجا که هستید بر شما درود و روزتان گرامی.
